عبدالله بن صقر سکری (ابوالعباس، بغدادی)
ابوالعباس، عبدالله بن صقر بن نصر بغدادی، معروف به سُکْری، از محدثان مورد اعتماد (ثقه) و امامان حدیث در بغداد در اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری قمری بود. وی در بغداد می‌زیست و از محضر استادان و محدثان بنامی بهره برد است.
جایگاه رجالی
وی از سوی مورخان و محدثان بعدی به عنوان فردی «ثقه» (مورد اعتماد) و «امام» در علم حدیث شناخته شده است. خطیب بغدادی نیز بر وثاقت او تأکید کرده است. خطيب بغدادى[۱]: او را ثقه دانسته است. همچنين دارقطنى او را صدوق خوانده است. جعفر خلدى، ابوبكر شافعى، عبدالملک بن حسن سقطى، ابن مالک قطيعى و ابوحفص بن زيّات از او روايت كرده اند.
این عالم اهل سنت در ماه جمادی‌الاولی سال ۳۰۲ هجری قمری (مطابق با ۹۱۴ میلادی) در بغداد درگذشت.
اساتید
- ابراهیم بن محمد شافعی
- عبدالاعلی بن حماد نَرسی
- ابراهیم بن منذر حِزامی
شاگردان
شاگردان متعددی نیز از او حدیث نقل کرده‌اند، از جمله:
- خُلْدی (محدث مشهور)
- ابوبکر قُطِیعی
- ابوحفص بن زیات
- و گروهی دیگر.
روايت حديث غدير[۲]
يكى از علما و بزرگان اهل سنت كه حديث غدير را نقل كرده عبداللَّه بن صقر بن نصر سكرى بغدادى، ابوالعباس (م ۳۰۲ ق) است.[۳] چنانچه پيشتر در روايت ابن ابى نجيح گذشت، احمد بن حنبل در كتاب «فضائل اميرالمؤمنين على عليه السلام» حديث غدير را از عبداللَّه بن صقر نقل كرده است.[۴]